Blog

Ik voel me dankbaar.

Wat ben ik toch blij met de leerkrachten die mijn dochter heeft. Vandaag heb ik haar juf een compliment gegeven en haar bedankt voor de wijze waarop ze met mijn dochter omgaat. Ze gaat in overleg met haar, hoort haar en stemt dingen samen met haar af. Wat een verschil merk ik aan mijn dochter. Vorig jaar was school nog saai en nu bloeit ze helemaal op.

De leerkracht
Ik hoor veel gemopper om mij heen over leerkrachten, zelf ervaar ik daar natuurlijk ook de nodige dingen in met een dochter met het labeltje PDD-NOS en een dochter die enorm leergierig is en dus meer uitgedaagd mag worden. Dan even generaliserend is het zo dat de hele maatschappij zich moet schikken naar onze kinderen? Naar mijn mening is dat een ‘nee’. Is het zo dat onze kinderen zich maar moeten schikken in onze maatschappij? Naar mijn mening is dat ook een ‘nee’. Zoals ik ook ervaren heb zal je altijd leerkrachten voor je kinderen ervaren die minder goed met je kind matchen of juist erg goed met je kind matchen. Daarin mag natuurlijk wat van de leerkrachten verwacht worden, maar daarin mogen we ook dingen van onze eigen kinderen verwachten. Veel moeders (ja ik ook!) gaan de strijd voor hun kinderen aan. Gesprekken op school, gesprekken thuis, tjonge wat een negatieve energie en vooral ook wat kost het een energie. Levert het veel op? Lang niet in alle gevallen.

Jij en ik als ouder
Wat kan je als ouder wel, wat bijdraagt aan de ontwikkeling van je kind en vooral ook de rust in je kind en in huis? Kijken wat jou kind mag leren om beter met dit soort situaties om te gaan. Is het kind bang om te falen, dan mag het leren om fouten te maken. Is het onhandig met boosheid, dan mag het leren om met boosheid om te gaan, kan het kind totaal niet opschieten met een leerkracht, dan mag het leren om hierin zichzelf te gaan vinden.
Mijn jongste dochter (nu 7 jaar) vond het moeilijk om dingen met juf te bespreken en vroeg of ik het voor haar wilde doen. Ik vroeg haar dan waarom ze dat zelf niet deed en dan was altijd het antwoord dat ze dat spannend vond en niet durfde. Ik ben dan met haar meegegaan naar de juf en heb haar wel zelf het woord laten doen. Mijn aanwezigheid gaf haar de veiligheid om even dapper te zijn. Gaandeweg als ze mij dat vaker vroeg deed ik een stapje terug. Ik stond nog in de gang als zij het met juf in de klas besprak. Ook gingen we thuis wel eens oefenen wat ze dan aan de juf wilde vragen of zeggen omdat ze dat niet zo goed wist. Daarmee leerde ze om voor zichzelf op te komen en gewoon te gaan vragen. Nu stapt ze zelf op de juf af om dingen te vragen en regelen. Soms komt ze nog wel eens met iets thuis en dan vraag ik of ze dat met de leerkracht besproken heeft. Dan ineens zie je haar denken van ‘o nee dat heb ik nog niet gedaan’. Dan is het even spannend merk ik, maar dan gaat ze er toch voor zichzelf achteraan. Een mooi leerproces om te ervaren.

Jouw kind en jij
Merk je dat jouw kind met iets loopt? Kijk dan eens hoe jij daarmee omgaat als ouder. Dat geeft al veel informatie. Neem je het over van je kind (ben je zelf ook boos, verdrietig of angstig over de situatie)? Of adviseer jij je kind om er zelf mee om te gaan en lukt het jou om te zien wat het kind mag leren? Is dit lastig voor je dan kijk ik graag een keer met jou of met jullie mee.

###

Pesten, alleen deze week?

Deze week is de week van het Pesten.Ik ben eens gaan kijken op internet naar pesten. Dan zie ik dat er veel te vinden is over dit onderwerp. Niet zo heel gek want het is een onderwerp wat op vele manieren aan mij voorbij komt. Even een paar dingen die ik tegen kwam.

Pesten.nl
Ik zie dat er een stichting Pesten bestaat waar Dan Karaty ambassadeur voor is. Dan is een energiek en positief persoon die bij het grote publiek vooral bekend is vanwege zijn rol in de Jury van programma’s als Everybody Dance Now, So You Think You Can Dance en Holland’s Got Talent. Daarnaast is Dan ook nog eens danser, choreograaf en acteur.
De verklaring van Dan voor stichting Pesten luidt: “Met trots presenteer ik mijn steun voor de anti-pest stichting Pesten.nl. Dagelijks hoor ik tragische pestverhalen maar vooral het steeds groter wordende cyberpesten baart mij ernstige zorgen. Het pestgedrag waar kinderen en volwassenen dagelijks mee te maken hebben op school, werk en internet is verkeerd. Punt Uit! Samen met de Stichting Pesten ga ik hard mijn best doen om de pestproblematiek nog meer onder de aandacht te brengen. PESTEN MOET NU STOPPEN!” (bron: www.pesten.nl)

Gepest
Zo lees ik ook het trieste verhaal van 20-jarige Tim Ribberink die op 1 november 2012 zichzelf van het leven berooft. Hij heeft daarbij een brief achtergelaten met de tekst: “Ik ben mijn hele leven bespot, getreiterd, gepest en buitengesloten”. Dit is breed in de media gekomen en ik begrijp dat hierdoor het pesten ook meer onder de aandacht is gekomen als echt serieus probleem. Een probleem waar in de samenleving, op scholen en verenigingen en op de werkvloer meer aandacht voor moet zijn.

Bij ons
Aan tafel heb ik gesproken met mijn gezin over hoe hun over pesten denken. Op beide scholen is er vandaag niets over gezegd dat het deze week de week van het pesten is. Mijn jongste (zit op de lagere school) had op het jeugdjournaal gehoord dat 1 op de 10 kinderen gepest werd en dat 1 op de 4 kinderen daar aandacht voor vroeg. Ook vertelde zij dat ze het gevoel had dat ze wel gepest was, maar daar nu beter mee om kon gaan op school. Mijn oudste (zij zit op de middelbare school) vertelde dat ze het goed zou vinden als er veel meer over gesproken zou worden. Immers het betreft niet alleen het persoonlijke pesten van mens tot mens maar dat gaat veel verder. Zoals via what’s app groepen en andere sociale media. Dat is veel minder hoorbaar en zichtbaar maar wel net zo erg of misschien wel erger geeft ze aan. Volgens haar zou het goed zijn als er als klas, als school en als school met leerlingen en ouders over gesproken zou worden.

En ik?
Ik denk dat pesten van alledag is. Pesten heeft voor mij te maken met grenzen. Grenzen testen, grenzen zoeken, grenzen overschrijden, grenzen respecteren. Grenzen maken dat je je veilig voelt. En wat als je je niet veilig voelt? Ja ik ben het met mijn kinderen eens dat er meer openlijk over gesproken mag worden.
Dus NEE pesten niet alleen deze week als onderwerp!

###

In 2016 terugkijkend op 2015 ….

4 januari 2016 de vakantie is voorbij, de sneeuw waar iedereen rond kerst een beetje naar uitkeek is vanmorgen gevallen. Daarmee is iedereen letterlijk rustig weer aan het werk en naar school gegaan. Het normale leven gaat weer beginnen. Voor mij een moment om eens terug te kijken op het afgelopen jaar.

2015
Een jaar waarin ik mijn bedrijf officieel ben gestart en verscheidene kinderen en volwassenen heb mogen begeleiden bij het verkennen en bewandelen van hun levenspad. Zo heb ik kinderen ontmoet die enorm last hadden van pestgedrag op school. Waarbij ze toch zo dapper waren om hun eigen kracht te gaan herkennen en erkennen om een soort beschermingsschild om zichzelf te plaatsen waardoor de pester eigenlijk geen kans meer krijgt. Letterlijk in je eigen kracht gaan staan.

Een kind ging van school door het pesten van een ander en is daarmee een compleet ander leven gaan leiden. Dat kind kon dat pas ‘ontvangen’ (accepteren) nadat deze keus  heel erg bewust werd gemaakt en niet gevoelsmatig als veroorzaakt door de pester.

Iemand die na een jaar toch besluit de studie weer op te pakken, weg te gaan uit het huis van haar vriend om op zichzelf te gaan wonen omdat dat dat veel beter voelt en de relatie dan ook een eerlijke kans krijgt. Een oprecht besluit om op eigen benen te gaan staan.

Mensen die zo’n moeite hebben met het feit dat ze geen werk kunnen vinden merken toch dat elke afwijzing nieuwe informatie in zich heeft waar je wat mee kan en wat je weer sterker kan maken. Dat een afwijzing niet een afwijzing van jou als persoon is. Dat de afwijzing dus eigenlijk een signaal is om te gaan voelen of dit wel de weg is.

Ik heb ontdekt dat oud zijn ook eigen verantwoordelijkheid met zich meebrengt en je nog steeds een onderdeel van de maatschappij kan zijn. Dat is echt een keuze en niet altijd alleen afhankelijk van de bereidwilligheid van mensen om je heen.

Voorbeelden van mooie stappen
Even een paar voorbeelden van mensen die een indruk op mij gemaakt hebben door de mooie stappen die ze voor zichzelf gezet hebben. Zo heb ik genoten van iedereen die ik heb mogen begeleiden en die het vertrouwen in zichzelf en mij hadden om met zichzelf aan de slag te gaan.

Momenteel zit ik in de eindfase van mijn afronding van de Opleiding tot professioneel begeleider van de Innerlijke Bevrijding. Hiervoor doe ik op verschillend gebied (werk, inkomen, relatie, gezondheid, bijdrage/spiritualiteit) sessies met mensen. Heel vervullend om te zien wat dit soort sessies bij mensen wakker maakt en wat het voor mensen kan doen. Mensen die letterlijk in contact met zichzelf komen en merken wat het ego is en wat het ego met ze doet en wat voor beslissingen ze daardoor nemen en dat ze dat eigenlijk helemaal niet willen. Mensen die helderheid krijgen op wat gebeurtenissen in het leven eigenlijk echt zijn dan alleen het pijnlijke verhaal wat zich keer op keer in het hoofd afspeelt.

Wens
Mooi dat ik dit begonnen ben en fijn dat ik jullie hierin ben tegengekomen. Ik hoop nog velen van jullie tegen te mogen komen dit jaar. Dat een ieder in lichtheid, liefde en rust zijn pad mag bewandelen.

Fijn nieuwjaar, een harte groet van mij.

###

Maak je niet dik!

Dik zijn: wat is dat en waarom is dat voor veel mensen een gespreksonderwerp? Ik ervaar veel oordelen om mij heen over dik zijn. Mensen die dik zijn, zijn van binnen hetzelfde als mensen die niet dik zijn. Daarnaast wat is dik en wat is dat niet. Wie stelt die regels? De gewicht regels die aangeven dat je bij een bepaald overgewicht obesitas hebt? Maar bovenal: hoe kijken mensen naar zichzelf als ze dik zijn, of dikker dan de gemiddelde mens?

Mijn dochter (7) is in mijn ogen niet dik, maar heeft nog lekker kindermolligheid. Die wordt nu al geplaagd tijdens het omkleden met gym. Laatst prikte een (dunner) meisje bij haar borst en zei dat ze al dikke tieten heeft. Dik zijn is anders blijkbaar.

Zelf kom ik uit een gezin met een moeder die een behoorlijk overgewicht heeft. Ik ben dan ook opgegroeid met diëten. In mijn volwassen leven heb ik dit meegenomen en ben vaak het gevecht (dat was het letterlijk) met mijn gewicht en mijn lijf aangegaan. Het ene dieet na het andere. Geen verrassing zal het zijn dat iedere keer na een wat ‘slankere’ periode de dikkere periode extra dik terug kwam.

Daarbij ook wel het passende gevoel. Het gevoel van mijzelf niet mooi vinden, mijzelf zwak vinden, een hekel hebben aan mij. Wat een verdriet, wat een eetbehoefte, wat een kilo’s. In mijn pogingen om wat aan mijn lijf te doen ben ik ook de beweging en de sportschool op gaan zoeken. Verplicht, want er moest iets aan dat lichaam gebeuren.

Eventjes leuk omdat ik ervaarde dat er wat met mijn lijf gebeurde, maar al gauw kwam het gevoel van ‘wat doe ik hier, ik heb geen zin, ik voel mij niet prettig op die sportschool’. Mijn dik of dun zijn is afhankelijk van mijn bezoekjes aan de sportschool; ik ben afhankelijk. Daar was het weer: dikke weerstand op zo’n manier van bewegen en leven.

Zo ook met eten. Eten is een groot sociaal gebeuren in onze maatschappij. Zeg dat je niet gaat eten en je krijgt de nodige reacties van mensen. Zeg dat je met een verjaardag liever geen taart wilt en je wordt al gevraagd naar je soort dieet en of er wordt je toch wel opgedrongen om een stukje te nemen want het is niet gezellig als je dat niet wilt. Tenslotte is het slecht voor ons allemaal.

Lui en gezellig
Al met al heb ik het behoorlijk moeilijk gehad met dik zijn. Tot op een gegeven moment ik mij afvroeg waarom het bij mij zo was. Wat is mijn mening dan over mijn lijf en mijn mening over wat dik is en wat niet en wat is mijn oordeel op dik zijn. In mijn ogen waren dikke mensen lui (precies ik verweet mijzelf lui te zijn), in mijn ogen waren dikke mensen gezellig. Dus als ik niet eet en dik ben, ben ik niet gezellig. In mijn ogen waren dikke mensen minder oké, presteren minder, minder slim,etcetera. Tja, dat gold dus allemaal ook voor mijzelf. Dikke mensen kunnen niet bewegen en krijgen als ze dat wel doen heel snel blessures. Check, bewegen was dus ook voor mij uit den boze.

De daarop volgende vraag die ik mijzelf ging stellen was: Wie hou ik nu eigenlijk voor de gek? Moet mijn lijf voldoen aan wat anderen vinden of moet ik zelf blij zijn met mijn lijf? Uuuuh, ja dat antwoord was makkelijk, ik wil wel blij zijn met mijn eigen lijf.

Maar wanneer ben ik dan blij met mijn eigen lijf en dus niet noodzakelijk wanneer een ander het is 😉 Daar kwam het inzicht dat ik eerst maar eens moest gaan accepteren wat er was met mij en mijn lijf. Accepteer ‘ik ben dik!’ En ik wil blij zijn met mijzelf. Zo ben ik mijn pad gaan bewandelen in acceptatie naar mijn lijf, in de hoop een lijf te mogen gaan ervaren waar ik de dingen mee kon doen die ik wil doen en mij daar goed bij voelen, ongeacht de maat en wat anderen daarvan zouden vinden.

Bewegen
Bewegen vind ik leuk, maar buiten èn op een manier die mij past. Niet verplicht naar een sportschool. Ik ben gek op de natuur, ik mag graag fietsen en ik mag graag wandelen. Hoe kan ik daarin mijzelf en mijn lijf zien. Dit heeft geleid tot de aanschaf van onze hond Jerry. Drie keer per dag moet dit beestje uit en het liefst met een lekkere lange wandeling. Heerlijk ook dat je soms een extra grote wandeling kan maken. Goed voor hond en baas. Dit was de eerste juiste beslissing in het zorgen voor mijzelf (en mijn gezin 😉

Ik kon altijd jaloers kijken naar mensen die hard gingen lopen. Tja dunne mensen……met alle oordelen die daaraan vast zitten als fit, gezond, anders dan ik. Jaloezie, weet ik inmiddels, is een kwaliteit in jezelf die nog niet geleefd wordt. Mijn overbuurman is behoorlijk sportief, maar goed zachtzinnig met het lijf. Bewegen is goed, maar wel afgestemd. Een combinatie die mij wel beviel. Ik heb hem mijn probleem voorgelegd en gevraagd of hij mij wilde helpen om dit hardlopen met mijn lijf op te pakken.

Zo gezegd zo gedaan. Geen oordopjes met muziek of programma’s in mijn oren. Nee, ikzelf en de geluiden van de natuur en het leven om mij heen. En, heel belangrijk: het voelen wat het hardlopen met mijn lichaam deed. Waar voelde ik wat, wat is er nodig. Het gaat mij niet om hoe lang ik hardloop of om hoe ver ik hardloop, maar om het feit dat ik het doe.

Dit heb ik zelf uitgebreid met het doen van wat spieroefeningen tijdens en na het hardlopen. Het resultaat is een fijne conditie, een soepel lijf en bovenal een zeer goed gevoel.

Een aantal jaren geleden ben ik hieraan begonnen en zo ook voelde ik steeds meer de behoefte om anders te gaan eten, om bepaalde dingen veel minder te eten of helemaal niet meer. En ja hoor zeker zit daar geregeld nog een keer een gebakje of wat chips of patat tussen. Dat zijn dingen die er nu eenmaal bij horen en ze afzweren voelt voor mij nog niet noodzakelijk.

Motivatie
Het mooie is dat de motivatie om eten wel of niet te eten nu uit mijn eigen gevoel van mijn lijf voortkomt. Dat bewegen voelt als iets wat ik nodig heb en waar ik blij van word in plaats van iets wat moet. Ben ik kilo’s afgevallen, wat je vaak na het lezen van dit soort verhalen ziet en hoort? Nee. Ik ben wel wat kwijt, maar in essentie ben ik nog steeds dik. Ben ik blij met mijn lijf en fit en gezond. Volmondig ja! Bovenal is mijn motivatie om dingen te doen niet meer mijn hoofd die zegt dat ik dingen moet, maar mijn lijf die aangeeft dat er dingen nodig zijn. Een heel verschil!

Dus loop jij ook te stoeien met je lijf en wil je niet horen dat je kilo’s moet afvallen?

Sla je armen om jezelf heen en ga kijken wat er nodig is om jezelf te accepteren hoe je bent. En nee, niet met stiekem in je achterhoofd dat je dan wel af zult vallen. Vind je het moeilijk om jezelf deze vragen te stellen, of om bij jouw antwoord te komen? Neem dan contact met me op. Ik help je er graag mee!

Niks mis met dik zijn!

(Dit stukje gaat over dik zijn omdat ik vanuit mijn eigen ervaring praat. Ik realiseer mij goed dat dit andersom net zo geld voor mensen die dun zijn of anders met hun lijf lopen te stoeien en daar enorm tegen aanlopen. De essentie is dat er acceptatie ervaren mag worden van het lijf hoe het nu is en van daaruit verder gaan kijken.)

###

De Innerlijke Bevrijding

Hoe vrij wil je zijn…… is een vraag die mij ooit gesteld is waar ik eigenlijk het antwoord niet op kon geven simpel omdat ik de vraag niet begreep. Wij zijn toch vrij?

Wat is vrij zijn eigenlijk….
Gaandeweg ben ik erachter gekomen dat dat helemaal niet zo is. Ik en wij als mens zijn behoorlijk goed in staat om onze eigen vrijheid in te ruilen omdat we denken anders niet aan te sluiten bij andere mensen. Hoe vaak slik je niet een opmerking in om de ander niet te willen kwetsen of om een conflict uit de weg te gaan? Hoe vaak zijn we het niet met iemand eens, terwijl we eigenlijk denken dat wij het anders zouden doen? Hoe vaak ga je naar je werk en voel je je echt blij dat je naar je werk mag gaan? Hoe blij ben je met je werk, en dan niet alleen om het salaris wat je ermee ontvangt?

Met het stellen van deze vragen kwam ik tot de conclusie dat ik helemaal niet zo vrij ben als ik wel dacht. Daarmee kwam de volgende vraag, maar hoe krijg ik dat dan wel voor elkaar?

Denken versus voelen
Daarmee is mijn zoektocht naar ‘mij’ begonnen. Grappig is dat we vaak meer over een ander kunnen (en willen) zeggen dan over onszelf. Naar jezelf kijken is best niet makkelijk en ook zeker niet altijd even leuk. Wel is het heel verhelderend en zeer waardevol. Zo ook de methode van Arjen Slijp. Hij heeft een boek geschreven: De Innerlijke Bevrijding .

In mijn zoektocht naar mijzelf ben ik door een artikel in de Paravisie met hem en zijn methode in contact gekomen. Door deze methode vielen er voor mij veel puzzelstukjes op zijn plaats en leerde ik mijzelf ook echt beter kennen. Ik leerde zien hoe ik soms mijn keuzes vanuit pijn in plaats vanuit vrijheid maakte. Ik leerde wat liefde is en dat het erg fijn is om jezelf lief te hebben. Ik leerde het onderscheid tussen gedachten en gevoel. Zo heb ik kennis gemaakt met wat mijn gedachten zijn en met wat mijn gevoel is. Hierbij ervaar ik dat mijn gevoel mijn kompas is. Ik leerde om via deze methode de keuzes te maken die goed voor mij zijn en hiermee leer ik oprecht goed voor mijzelf te zorgen. Dat alles geeft een enorm gevoel van ruimte, vrijheid en liefde.

Alles is energie!
Het uitgangspunt van de methode van De Innerlijke Bevrijding is dat alles energie is. Wanneer er een blokkade in een energiestroom ontstaat dan stagneert de energie en stroomt het niet meer. Zo ook met ons. Wanneer wij tegenslag in ons leven ervaren (ziekte, pijn, afscheid, baan kwijtraken, pesten, depressie etc.) hebben we de neiging om dat vast te zetten in ons lichaam omdat we niet goed weten hoe met die gevoelens om te gaan. Dit vastzetten kan soms zo letterlijk zijn dat het lichamelijke klachten veroorzaakt. Dit gaat vaak buiten ons bewustzijn om.
Door meer af te stemmen op je lichaam en je gevoel, komen deze blokkades naar boven en kunnen ze geheeld worden. Daarmee kan de energie weer stromen en voel jij je weer beter en ben je weer in staat om die dingen te doen of ontwikkelen die je zou willen.

Voor in het badkamerkastje
Als schoonheidsspecialist had ik jaren dezelfde producten in mijn badkamerkastje gehad als waar ik in mijn salon mee werkte. Zo denk ik ook over deze methode. Als ik iets wil creëren, iets wil helen, iets niet begrijp of ergens mee zit. De methode van De Innerlijke Bevrijding helpt mij zicht te krijgen op wat er dan daadwerkelijk is. Of het helpt mij om te helen. Hiermee kom ik bij de voor mij juiste antwoorden. Dat is het mooie aan deze methode: hij werkt voor een ieder individueel en een ieder zal precies dat ervaren waar hij of zij op dat moment klaar voor is.

Wil jij ook vrij zijn?
Nieuwsgierig geworden? Voor het afronden van mijn professionele opleiding bij Arjen is het nodig om op verschillende thema’s (gezondheid, werk, relatie, creatie, zingeving en dood) met mensen oefensessies te doen. Deze sessies zijn gratis. Op welk gebied wil jij vrij zijn? Heb je interesse? Neem dan contact met mij op.

Graag tot gauw!